W mrocznej, zmysłowej Wenecji, gdzie marmurowe pałace odbijają się w drżących lustrach kanałów, a powietrze przesycone jest wspomnieniami i niedopowiedzeniem, pojawia się on – obcy o spojrzeniu pełnym tajemnicy i duszy rozpalonej namiętnością. Byron to portret postaci wielowymiarowej: zbieg, kochanek, poeta balansujący na granicy żądzy i melancholii. Otwarcie zapachu to niczym pierwszy wers o świcie – tangeryna, cytryna i bergamotka migoczą jak świetliste refleksy na wodzie. Imbir i różowy pieprz wnoszą drapieżną świeżość i zmysłowe napięcie. W sercu rozgrywa się emocjonalny spektakl – kardamon i szafran tworzą złotą mgłę, w której unoszą się płatki: dystyngowanej róży z Taif, kremowej magnolii i eterycznego jaśminu, jak biały cień nocy. To poemat o pragnieniu, o tęsknocie, która nie zna końca. Finisz prowadzi w głąb – cedr i drzewo sandałowe wznoszą stabilną strukturę, paczula i cypriol pogłębiają atmosferę tajemnicy, przypominając o pierwotnej dzikości. Piżmo i wanilia wnoszą miękkość i cielesne ciepło, a bursztyn, szlachetny i lekko żywiczny, zamyka całość blaskiem świecy odbijającym się od marmurowych ścian pałacu.

Byron to zapach dla tych, którzy chcą pachnieć jak historia – wielowarstwowa, zmysłowa, nieoczywista. Przepełniona sprzecznościami, namiętnością i nieuchwytnym pięknem.