W latach 1971–1981 Pavel Vavroušek fotografował Novą Sedlicę, najbardziej wysuniętą na wschód wieś ówczesnej Czechosłowacji. Próbował uchwycić jedną z ostatnich wysp wiejskiej społeczności, gdzie ludzie prowadzili tradycyjny tryb życia, minimalnie różniący się od tego, jaki prowadzili ich przodkowie i w ciągłych negocjacjach z naturą. Pracowali ze zwierzętami hodowlanymi, a ich czas toczył się w rytmie zmieniających się pór roku i świąt prawosławnych. Fotografował w środowisku jeszcze nie dotkniętym jednoczącą się globalizacją. Wyłapywał znikających, zagrożonych i chwytał ich, gdy jeszcze tam byli. Ostatnia wioska. Przez następne cztery dekady zdjęcia te leżały w archiwum.

Paweł Wawrouszek (*1946) ukończył Technikum Elektryczne (1964) i studiował fotografię na FAMU (1975-1981). Od 1964 roku był zatrudniony w Instytucie Badawczym Telekomunikacji w Pradze. Migawkom dokumentalnym zajmuje się od 1971 roku. Początkowo fotografował podczas swoich wędrówek, a poza scenografią o Romach stworzył cykl instytutu naukowego o laboratorium ze zwierzętami czy medalion malarza Karol Chaba. Jednak jego głównym, długoterminowym tematem w latach siedemdziesiątych była ruska wieś Nová Sedlica, najbardziej wysunięta na wschód wieś ówczesnej Czechosłowacji. Przede wszystkim uchwycił tutejsze życie codzienne, utrzymywane przez wieki zwyczaje religijne i folklorystyczne oraz rozmaite święta, tradycyjną wieś, która szybko zanikała.